ज्ञानं परमं बलम् -- Knowledge is Power Supreme

This is what we were told in college right from day1 as the motto of the University. Few students like me didn't understand the meaning of it then. As time progressed and we struggled through the life's ordeals, that is when we realized what it meant and the importance of knowledge in life.

Knowledge is multi fold and influences us in many ways in our day to day lives. Its not just the books that impart knowledge but major source for most people is through cognitive learning that life imparts.

Parents and Elders: Mother forms first source of knowledge for any kid. She starts teaching him/her language and pronunciation. She starts teaching the kid the good manners that are perceived acceptable in the contemporary society. Father supplements the knowledge imparted by mother with any additional learning needed before and while schooling. Also few elders like Grand Parents do their bit in inculcating good manners as well as teaching few verses/stories during childhood.

Teachers: Teachers/Gurus at various levels play a major role in imparting mammoth portion of knowledge to an individual by the time he/she graduates. The knowledge imparted varies from person to person depending on the choice of courses and level of grasping he/she possesses. Most times its this knowledge that comes handy in earning bread and butter for rest of life.

Friends: Friends at each level play a vital role in proper utilization one's energies in right direction. A person who made friendship with incorrect set of folks might set his foot in wrong direction thus wasting life's endeavours. On the other hand person who connects with right group might finish at a higher level than his innate state.

Books: This is for folks who love reading. Books serve as major source of knowledge during years of education. Capsules of knowledge packaged into syllabus will prepare an individual to continuous knowledge acquisition. Books keep serving a person with knowledge post-college era, if one is willing to pay attention to them.

Media and News: Media like TV , movies, internet, newspapers also keep feeding an individual with small packets of information. Unlike other modes of knowledge, this feed has to be assimilated and translated into knowledge by the individual on his own. Primary problem with this information is that it can be clubbed with lot of garbage and needs some mining to separate good from bad.

Experiences: Even though it is not a medium, mistakes one commits in life teach a person a lot more than success stories. Beauty of this is that lesson learnt hard way is difficult to forget in life. Also person grasps a lot of things by sheer observation of other individuals, situations and by personal reflection of them.

Which language to learn in school?

It's not that I have this view all of a sudden. I have consistently held a position about this, but it's just that I had to put a strong case to defend my view this time of life. Language is the medium for communicating the content/matter that we wish to send to a or a group of receivers. The question predominantly is around what languages to study at school level. The answer I am trying to make is not universal but valid to Indian context more or less.

English:
I will not spend lot of time on this as there seems to be widespread agreement on why English should be taught at school. It's today world's most popular official language.

Telugu:
Even though I talk about specific language of my own region, logic applies to any other mother tongue. To every language there are two facets-colloquial/spoken and literature/written. Speaking mother tongue is obviously required to operate in the region and to complete day to day chores. Thankfully so far we have not advanced to stage where we use English as household communication language. So I have decent hope that most kids learn speaking Telugu even before going to school. On the written language side these days lot of people are thinking it's unnecessary. If we take emotional side of argument, it's really painful to see people giving less importance to "MOTHER" tongue. On the logical side of argument, purpose of language is to help a person learn more by reading good books in that language. If your mother tongue has vast literature (like telugu) then it is definitely a winning case to learn Telugu at school so that kid gets access to more and more knowledge available in the language.

Hindi:
Hindi is our national language and learning Hindi has a distinctive advantage that person can converse with people in any state using this as medium. Also it's a language with enormous literature.

Sanskrit:
Here comes the most difficult part. In many people's view it's treated as dead language. As per Hindu history, Sanskrit is the language of God's. You can use English to send a money order to someone but if you have a prayer to make to Paramatma, Sanskrit is the language. (Quoting Brahmasri Malladi Chandrasekhara Sastrygaru) Sanskrit is a language that has mantras that have unique power and vibrations that can't be matched by any translations. There are many words in Sanskrit that have no equivalent translation and are used as is when referred to in any other language. (Dharma is one such example)  Sanskrit has so vast literature that includes Vedas, Upanishads, itihasas like Ramayan, Puranas that are embodied with vast knowledge and its surely a case for studying Sanskrit if the purpose of education is acquisition of knowledge.

German/Spanish/French etc:
There is increased interest on including these languages as part of school curriculum. While there is no objection I have personally, few questions need to be considered before enrolling kid in these. 1) will these be useful in future?
2) will there be continuity for these after school so that kid doesn't forget what he learnt. (Either thru interaction or study of language)
3) will it not be burden to kid to learn more in school with already stuffed curriculum. 

భక్తి/ధర్మం వల్ల ప్రయోజనము

లోకమునందు ధర్మప్రవర్తన కలిగియుండే వారి సంఖ్య తక్కువైన రోజులివి. అట్టి సత్పురుషుడుండిన కూడా వానిని పరులు ఆక్షేపించు రోజులు. వానిని అనుదినము వేధించు ప్రశ్న ఏమనగా "ధర్మాచరణ చేయుచున్నాను కాని దాని వల్ల నాకు ప్రత్యక్ష ప్రయోజనమేమి కానరాదు. కాని ధర్మదూరములగు పనులు చేసెడివారు లోకమున సుఖించుచున్నారు". కాని నిజముగా పరికించిన ధర్మము వల్ల పెక్కు ప్రయోజనములు కలుగును. అందులకే పెద్దలు "ధర్మో రక్షతి రక్షితః" అన్నారు.


ధర్మము వలన ప్రథమ ప్రయోజనము భగవంతుని కృప అని చెప్పవచ్చును. భగవంతుడు ధర్మస్వరూపుడు. అందులకే రామో విగ్రహవాన్ ధర్మః అని అందురు. పరమాత్మ నిత్య దీప ధూప నైవేద్యాదులతో పూజించు ధర్మదూరుడగు వ్యక్తి కంటే, ఒక్క నమస్కారము చేసే ధర్మాత్ముని ఎక్కువ ఇష్టపడును. ధర్మాత్ముడైన వ్యక్తి పొందు మరొక ప్రయోజనము మానసిక ప్రశాంతత. తన కల్మషము లేని జీవనము వలన మనసు తేలికగా ఉండును.

ధర్మము/భక్తి వలన వచ్చు అనుషంగిక ప్రయోజనములు ఎటువంటివో బ్రహ్మశ్రీ చాగంటి వారు చెప్పిన ఉదాహరణ --

ఒక వ్యక్తి అరణ్య మార్గము గూండా ప్రయాణిస్తున్నాడు. మార్గమధ్యములొ బాగా ఆకలి వేసి ఒకచోట ఆగి తన వద్ద ఉన్న రొట్టెలు కాల్చుకుని తినడానికి నిప్పు రాజేసుకున్నాడు. అతని ప్రథమ ప్రయోజనము ఆకలి తీర్చుకోవడమే. కాని అతడు అనుషంగికముగా చీకటి దూరమై కాంతి లభించింది. ఆ నిప్పు చూసి భయపడి క్రూర మృగములు, విషకీటకములు అతని వద్దకు రాలేదు. అట్లే ధర్మమును అనుష్టించెడు వ్యక్తికి అనుషంగికముగా మరిన్ని ప్రయోజనములు లభించును.

Problems Maketh a Man (Ofcourse Woman as well)

It is my firm belief that like the way fire brings firmness in metal like iron and glitters to metals like gold, problems that an individual goes thru makes his true self. A person who hardly encounters problems in life may be good but his exposure to difficulties life presents him/her, can make/show him as better and matured individual. I am not trying to suggest a thumb rule here that every individual presented with subtle difficulties of life will become better. Only that, when presented
with problems, real worth of an individual comes out. Let me try to illustrate that by categorizing person's response to problems into three ways.

First category of individuals, who when presented with problems. lose self belief and succumb to the problems. Some people in this category lead a defeated life and repent every moment of their journey. Others who could be the extreme, may resort to suicide.

The Second category of individuals, deal with the problems and seem victorious. But with a single intent of prevailing over problems they compromise on ethics/morals. And they defend everything they have done blaming on the circumstances. They pretend and try to convince others that they had no choice, while in reality they had choice but they chose easier option. In the end in scale of virtues they lose and their craving for pity and respect from people of highest ethical standard will go in
vain.

Final category of individuals who can't be merely measured by heights they scale up in material terms, but they are definitely successful in moral terms. They don't give up their ethics, come what may. They are cognizant of the fact that there are shortcuts that can ease their lives, but they are never tempted to take them. They pursue the values defined with unperturbed devotion and abide by them in spirit and practice. It is beyond doubt that these individuals get applauded and respected by people
of similar category irrespective of their social status and wealth. They would be respected by people of above two categories as well, if they think more openly. Else they sometimes can be perceived as losers by people who prefer shortcuts. How ever like it takes a good goldsmith to assess purity of gold, it takes a person who understands values in life to understand their true worth. 

నర నరాలలో జీర్ణమైన రామనామం

తెలుగు వాళ్లకు రాములవారికి గల సంబంధం విశిష్టమైనది. రామమందిరం లేని ఊరు తెలుగు సీమలో ఉండదంటే అతిశయోక్తి కాదు. పసిపాపలు కూడా రాములవారిని చూస్తే జేజి పెట్టక మానరు. రామాలాలి పాడి పిల్లలను నిద్దురపుచ్చడం తెలుగుపడుచులకు అలవాటు.

కలియుగమునందు నామసంకీర్తన వల్ల పాపరాశి నాశనమగునని శాస్త్రవాక్కు. ఆశ్చర్యమందిన వేళ అయ్యోరామా! అను మాట మిగుల వాడుదురు. ఏదేని చూడకూడని దృశ్యం చూచిన, వినజాలని మాట వినినగాని రామరామయని అందురు. అన్నార్తులు అన్నమోరామచంద్రా! అని ఏడ్చెదరు. ఏ ప్రభువేని ప్రజను రంజించిల్లునట్లు పాలించిన రామరాజ్యమును తలపించెనని నుడియాడుదురు.  ఉదయమందు కౌసల్యా సుప్రజా రామా అను మంత్రం మార్మోగును. పిల్లలకు అనుదినం శ్రీరామ రక్ష కట్టుట తెలుగు తల్లుల దినచర్యలో భాగమైనది.  క్రొత్త పుస్తకమును ఆరంభించుట శ్రీరామ వ్రాయుటతోనే. 

శ్రీరామ నామము తెలిసిపలికిన, తెలియక పలికిన పాపరాశి ధ్వంసమగును. ఒకనాడు దారిదోపిడి చేయుదొంగలు ఇట్లు మాట్లాడుకొనిరట 'వనేచరామ వసుచరామా' అనగా 'వనమందు సంచరించెదము, యాత్రికులను దోచుకొందుము'. కాని వారి పలుకులయందు రామ నామముచ్చరించుట మాత్రం చేత వారు  సద్గతుల  పొందిరి. అది రామనామ మహిమ.

Beauty is skin deep?

A thing of beauty if a joy for ever says John Keats. But the question arises immediate is what is beauty?

Beauty is a subjective thing. What one finds beautiful may not be seen same by other. This is in someway a good feature. Imagine every person wanting to have same beautiful thing in his/her possession. This can lead to conflicts at minimum and wars at maximum. Remember Helen's beauty is what has caused Trojan war and brought the entire Troy down. An Artist sees a beauty in the world and creates an immaculate piece of art that reflects it. We might also see the same scene day in day out, how ever we fail to recognize its beauty that's depicted by the artist.

Is beauty really skin deep? I am sure in the real world we see men running behind fair skinned girls and girls falling for handsome boys. In the youth, outward beauty glitters but doesn't it fade away after the age grows? Does this mean we do not find beauty in older people?

In Indian scriptures there are two places where synonym of beauty (Saundrya/Sundara) is used. One is Saundarya Lahari verses by Adi Sankaracharya on goddess Parvati and other is Sundarakanda in Ramayan. Ramayan goes to the extent of stating, Hanuman is Sundara Kapi but it does not refer to the outward beauty.

External Beauty is accentuated by Internal beauty but converse may not always be true. A person who is leading a serene life with no malice in any of his deeds and no evil thoughts carries a serene beauty that is usually non-imitable by any make-up. A person who is always surrounded by evil thoughts and indulges in evil deeds, carries certain black dot on the face despite outward beauty. This phenomenon is common, but not so easy to put in words.

Person with internal beauty usually exhibits a calm and patient disposition. He/She typically has undisturbed sleep at nights and unperturbed day. Ornaments usually used to augment beauty of person, but the person with character augment beauty of ornaments as per Vidura in Mahabharat. Also outward beauty is to be worn out and disappear as person ages, where as inner beauty not only flourishes with age but also earns respect. So its obvious that beauty is definitely not skin deep.

మరపురాని మనిషి - మా రాముడు తాతగారు

ఇది రాయాలని చాలానాళ్లుగా సంకల్పం ఉన్నా తెలుగులోనే రాయటం సబబు అనిపించడంతో ఆలస్యం అయింది. రాముడు తాతగారు పరమపదించి 20ఏళ్లు అయినా ఆయన వ్యక్తిత్వం వల్ల చిరస్మరణీయులు. వారు కాకినాడ వాస్తవ్యులు. నా బాల్యంలో వేసవి, పండగ శెలవులు ఇవ్వడం ఆలస్యం కాకినాడ వెళ్లడానికి ఉవ్విళ్ళూరే వాడిని. దానికి ఒక కారణం మా నాన్నమ్మగారింట్లొ ఉసిరి చెట్టు, పక్కన ఉన్న ఉయ్యాల, మరొక ముఖ్యకారణం మా అమ్మమ్మగారింట్లొ రాముడు తాతగారు చెప్పే కధలు, విషయాలు.


ఒక మనిషిని జీవించి ఉండగా తలచుకోవడం పెద్ద విషయం ఏమీ కాదు, కానీ మరణించిన తర్వాత కూడా తలచుకోవడానికి మంచితనం మాత్రమే కారణం అవుతుంది.
చూడచక్కని రూపం, మనిషి మంచి పొడగరి, ఆజానుబాహువు, నల్లటి ఉంగరాల జుట్టు, నగుమోము, మృదుభాషి. శాంతమూర్తి, బహుచమత్కారి చలోక్తులు వెయ్యడంలో దిట్ట. ఏ పని చేసినా ఒక పద్దతిగా చేయడం రాముడు తాతగారిలొ ప్రత్యేకత. అది రోజు చేసే భోజనం కావచ్చు, తినే కంచంలో ఒక్క పదార్దం వదలకుండా ఒక్క మెతుకు మిగల్చకుండా తినేవారు. ఆన్నం పరబ్రహ్మ స్వరూపం అని చేతల ద్వారా చెప్పేవారు. నేను ఏ రోజైనా అలా తింటే నా భార్యతో 'మా రాముడు తాతగారిలా అందంగా తిన్నా ' అనడం రివాజు. రామకోటి రాస్తే ఒక పేజిలో లింగాకారంలో, ఒక పేజిలో ' శ్రీరామ ' నామాకారంలొ రాసి ముత్యాల్లాంటి అక్షరాలతో చూడముచ్చటగా ఉండేది.

మా పెద్దన్నగారు (మైదిలి) ఆయనలా ఆజానుబాహువు. మా చిన్నన్నయ్యకు (పవన్) మరియు నాకు మృదుభాషణ కొద్దిగా అలవడ్డాయి. మా తమ్ముడు (కిరణ్) ఆయనలాగె పొడుగరి. మా మావయ్య కుమారుడు (శ్రీరాం) ఆయనవలె చమత్కారి. కాని మాకెవ్వరికి ఆయనవంటి పరిపూర్ణత సిద్దించలేదు.

చిన్ననాడు ఆయన చెప్పిన కధలు నేటికీ నేను మరువలేదు. విరామం లేకుండా నేను అడిగే ప్రతి ప్రశ్నకు విసుగు లేకుండా ఆయన చెప్పిన సమాధానాలు నాలో ఆలొచించే స్వభావానికి పునాది వేశాయి. మేమంటే అపారమైన ప్రేమ చూపించేవారు. దినచర్యలో ఆయన చూపే నిబద్దత ఆదర్సప్రాయం. ప్రతి నెల క్రమం తప్పకుండా ఆయన పంపే కుశలప్రశ్నలతో నిండిన పోస్ట్ కార్డ్ కోసం ఎదురుచూసిన రోజులు ఎన్నో. ఒక్క కార్డ్‌లొ సకల విషయాలు పట్టించడంలో ఆయన చూపిన ప్రజ్ఞ ఎన్ని కమ్మ్యూనికేషన్ కోర్స్‌లు చేసినా రాదు. ఆ దస్తూరిలో అందం ఆయనకే సొంతం.

ఆయన నేను 7వ తరగతిలొ ఉండగా స్వర్గస్తులైనారు. వెళ్తూ కూడా నాకు ఒక కొత్త విషయం చెప్పారు, అబ్బాయి ఈ ప్రపంచంలో ఎవరూ శాశ్వతం కాదు అని. 7వ తరగతి విద్యార్దికి అది ఒక మహావిషయం. కాని ఈనాటికి ఆయనలేని లోటు తీర్చలేనిది. మా అభివృద్ధి చూసి ఆనందించేవారు, మాకు కష్టాలలో సలహా చెప్పేవారు. నా జీవితంలోని మరపు రాని మనిషికి అశ్రునయనాలతో.